Strona główna HISTORIA Dziś 82 lata ukończyłby Antoni Kopaczewski, lider Solidarności Walczącej w Rzeszowie

Dziś 82 lata ukończyłby Antoni Kopaczewski, lider Solidarności Walczącej w Rzeszowie

0
Reklama

Antoni Kopaczewski, syn Antoniego i Cecylii z d. Smolira, urodził się 15 grudnia 1941 r. w Piaskach k. Lublina. W wieku pięciu lat przeżył tragedię rodzinną, kiedy to jesienią 1946 roku oddziały MO oraz funkcjonariusze Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego przeprowadzili w Ignasinie obławę na oddział WiN dowodzony przez jego ojca Antoniego Kopaczewskiego ps. „Lew” (ur. 25 maja 1918 r.). 8 września 1946 r. zginęli: Antoni Kopaczewski „Lew”, Józef Dziachan „Pościgowy”, Władysław Sampolski „Aniołek”, Wincenty Kisielewski „Lipa”, Stanisław Pędrak „Poleszuk”, Tadeusz Dziachan „Leśny”. Oprócz partyzantów śmierć ponieśli Helena i Stanisław Dziachanowie (z czteroletnią córką Anną), u których ukrywali się partyzanci. Zwłoki zamordowanych wystawiono na widok publiczny.

Antoni był pierworodnym synem Antoniego i Cecylii, miał dwóch braci: Czesława i Włodzimierza. W 1952 r. Cecylia Kopaczewska poślubiła Ryszarda Łozowskiego (ur. 13 września 1923 r., zm. 12 września 2009 r.), syna Stefana i Marianny z d. Wątróbka, który służył pod pseudonimem „Wilk” w oddziale AK Stanisława Łukasika ps. „Ryś” i w czerwcu 1945 r. został skazany na 10 lat pozbawienia wolności za przynależność do AK, więziony na Zamku w Lublinie i we Wronkach. Łozowski z Cecylią miał córkę Ewę, po mężu Radzikowską.

Reklama

Antoni cztery klasy szkoły podstawowej skończył w Piaskach, a następnie przez trzy lata uczęszczał do Szkoły Podstawowej nr 7 przy ul. Narutowicza w Lublinie, kończąc ją w 1955 r. Kontynuował naukę w Technikum Geodezyjnym w Lublinie, ale ze względu na braki finansowe, musiał przenieść się do Zasadniczej Szkoły Metalowej nr 2 w Lublinie przy Lubelskiej Fabryce Maszyn Rolniczych im. Rewolucji 1905 r., którą ukończył w 1959 r. w specjalności formierz-odlewnik. Po dwóch latach pracy w Lubelskiej Fabryce Maszyn Rolniczych odbywał zasadniczą służbę wojskową; od 9 października 1961 r. do 2 kwietnia 1962 r. w 4. Pułku Piechoty w Kielcach, następnie w Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie. 28 września 1963 r. został przeniesiony do rezerwy w stopniu st. szeregowego, kontynuując pracę w Lublinie. W lipcu 1964 r. poślubił pochodzącą z Rzeszowa Marię Cibę, urodzoną w 1937 r., córkę Stanisława Ciby i Henryki z d. Głowackiej. Stanisław Ciba (ur. 8 października 1898 r.), ojciec Marii, był rzeszowskim szewcem, został zamordowany przez Niemców w KL Dachau 12 sierpnia 1942 r. Miał numer obozowy 33892.

(Maria w 1956 r. ukończyła 6-letnie Państwowe Liceum Pedagogiczne w Rzeszowie przy ul. I. Turkienicza (obecnie ul. ks. Józefa Jałowego). W latach 1956–58 pracowała jako nauczycielka w Szkole Podstawowej w Lublińcu Nowym. Od września 1958 do 31 maja 1959 była kierownikiem kancelarii w Oddziale Wojewódzkim Polskiego Związku Głuchych w Rzeszowie. Od czerwca 1959 pracowała w Sądzie Powiatowym jako starszy rejestrator, a następnie w Sądzie Wojewódzkim w Rzeszowie jako sekretarka). 3 października 1964 r. małżonkowie przenieśli się do Rzeszowa, do mieszkania Marii przy ul. Króla Kazimierza. We wrześniu 1964 r. Antoni podjął pracę w oddziale II PKS w Rzeszowie na stanowisku weryfikatora, a następnie st. referenta eksploatacyjnego. W kwietniu 1965 r. rozpoczął pracę w WSK w Rzeszowie na wydziale W-69 w charakterze formierza-odlewnika. Przez wiele lat był brygadzistą wydziału, miał na swoim koncie kilka projektów racjonalizatorskich. W sierpniu 1980 był członkiem Komitetu Strajkowego w Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego, a 12 września tego roku został przewodniczącym Prezydium Międzyzakładowego Komitetu Założycielskiego NSZZ „Solidarność” w Rzeszowie. W styczniu 1981 r. przyczynił się do rozpoczęcia strajku chłopskiego w budynku b. WRZZ w Rzeszowie i doprowadził do podpisania Porozumień Rzeszowsko-Ustrzyckich w dniach od 18 do 20 lutego 1981 r., których był jednym z sygnatariuszy. Podczas drugiej sesji Walnego Zjazdu Delegatów Regionu Rzeszowskiego, która miała miejsce od 10 do 14 lipca 1981 r., wybrano Zarząd Regionu MKR (Międzyzakładowego Komitetu Robotniczego, powstałego 27 czerwca 1981 r. na miejsce Międzyzakładowego Komitetu Założycielskiego), przewodniczącym ZR MKR został wybrany Antoni Kopaczewski. Podczas drugiej tury I Krajowego Zjazdu Delegatów NSZZ „S” (26 września – 7 października 1981 r.) A. Kopaczewski wszedł w skład Komisji Krajowej NSZZ „S”. 13 grudnia 1981 r., w chwili wprowadzenia stanu wojennego, wracający z Gdańska z posiedzenia KK NSZZ „S” A. Kopaczewski, Andrzej Kuźniar i Tadeusz Kensy zostali aresztowani i przewiezieni do tzw. Ośrodka Odosobnienia w Iławie. Po kilku dniach Kopaczewski został przewieziony do aresztu śledczego Komendy MO Miasta Stołecznego Warszawy, a następnie 22 grudnia 1981 r. do tzw. Ośrodka Odosobnienia w Załężu k. Rzeszowa. Ze względu na zły stan zdrowia został 15 lutego 1982 r. przyjęty na oddział chorób wewnętrznych Szpitala Aresztu Śledczego przy ul. Montelupich w Krakowie, skąd 31 marca 1982 r. wrócił do więzienia w Załężu. W lipcu ponownie przebywał na leczeniu w Szpitalu Wojewódzkim w Rzeszowie. 21 lipca tego roku nie skorzystał z propozycji miesięcznego urlopu, oferowanej przez Komendanta Wojewódzkiego MO płka Józefa Kierata. 6 sierpnia 1982 r. została uchylona decyzja o internowaniu A. Kopaczewskiego, który wyjechał na oddział kardiologii Szpitala Uzdrowiskowego w Rabce, skąd wrócił 17 października 1982 r., przechodząc na rentę. W czasie internowania dwa razy przechodził zawał serca, mimo to nadal kontynuował działalność niepodległościową.

W 1984 r. był współorganizatorem i do 1990 r. liderem konspiracyjnej „Solidarności Walczącej” w Rzeszowie oraz wspierał działający również w podziemiu Rzeszowski Komitet Oporu Rolników wchodzący w skład Ogólnopolskiego Komitetu Oporu Rolników pod przewodnictwem płka Józefa Teligi. Nie poparł rozmów z komunistyczną władzą przy Okrągłym Stole i nie wszedł do nowych struktur NSZZ „Solidarność” tworzonych w 1989 r., działał natomiast w latach 1990–1993 w opozycyjnej „Partii Wolności” Kornela Morawieckiego, która już w częściowo wolnej Polsce kontynuowała misję podziemnej „Solidarności Walczącej”. Od 14 sierpnia 1982 r. do 12 marca 1990 r. rozpracowywany był przez Wydział V WUSW w Rzeszowie w ramach Sprawy Operacyjnego Rozpracowania kryptonim „Pięść”. Od 1994 do 2014 r. był radnym Miasta Rzeszowa pięciu kadencji. Był autorem kilku tomików poezji. W 2004 r. był jednym z założycieli Stronnictwa Ludowego „Ojcowizna”, a na I Kongresie SL „Ojcowizna” RP w 2012 r. został Prezesem Honorowym tej organizacji politycznej. W 2007 r. został odznaczony przez Prezydenta Lecha Kaczyńskiego Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski za zasługi dla niepodległości i suwerenności Polski.

Antoni Kopaczewski zmarł 2 sierpnia 2014 r. Przez wiele lat zmagał się z poważną chorobą, przed śmiercią spędził kilka tygodni w szpitalu. Zostawił żonę Marię i dwoje dorosłych dzieci: Roberta i Renatę.

Zbiór Antoniego Kopaczewskiego zawiera kopie fotografii, dokumentów, odznaczeń i innych pamiątek po Antonim Kopaczewskim, przewodniczącym Regionu Rzeszowskiego NSZZ „Solidarność” w latach 1980–1981. Materiały archiwalne zostały udostępnione OA IPN w Rzeszowie przez panią Renatę Nowak, córkę Antoniego Kopaczewskiego.

Reklama
Poprzedni artykułRoztopy w regionie. Wody w rzekach mogą gwałtownie wzrosnąć
Następny artykułW ten weekend Przemyski Jarmark Bożonarodzeniowy

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Proszę wpisać swój komentarz!
Proszę podać swoje imię tutaj
Captcha verification failed!
Ocena użytkownika captcha nie powiodła się. proszę skontaktuj się z nami!